| تبليغات | X |
|
آقای ؟
سلام با اینکه سووال شما صریح بود و پرسیدن آن هر مصاحبه شونده ای را ناراحت می کرد با این حال قصد داشتم به عنوان آخرین سووال مصاحبه از جواد کاظمیان بپرسم. اما متاسفانه اطرافیان ایشان فرصت مصاحبه را فراهم نکردند. دیروز ایشان به دبی رفت. در بازگشت سووال شما را خواهم پرسید. استاد؛ لطفا روزنامه نگار نشويد قسمتهایی از نامه *و چه لذتی داشت وقتي كه تاريخ بيهقي به حسنك وزير مي رسيد و درس حافظ به گرفتن عيار نقدها ( نقدها را شود آيا كه عياري گيرند/ تا همه صومعه داران پي كاري گيرند). وقتي كه وارد ماهنامه طوبي شدم فرصتي محيا شد تا استادان گاهي نگاهي به من انداخته و به نقد مطبوعات بپردازند. يكي از اين استادان بزرگوارشما بوديد، عزيز فراموش ناشدني، جناب آقاي دكتر مدرس زاده. * معتقد بوديد، كاشاني كه 200 سال قبل روزنامه داشته است حد اقل بايد امروز چند هفته نامه داشته باشد. *دكتر مدرس زاده از علاقه اش به روزنامه نگاري سخن مي گفت و دانشجويان را به آن تشويق مي كرد. او مي گفت يك روزنامه نگار به راحتي مي تواند افكارش را در جامعه ترويج كند. *و امروز حرفهاي زيادي با استاد دارد. دردهاي زيادي كه اگر زبانش در دهان باز بسته و بال مرغ آوازش شكسته نبود از آن سخن مي گفت. دردهايي كه اگر چامه و چكامه بود ، به رشته سخن در مي آورد. ادامه مطلب
مادر برزگ که از سفر حج برگشته بود گلایه می کرد که این همه پول داده ولی زیارت"دل چسبونه ای" نکرده است. مادر پاسخ داد که او را هرجا که رفته با خود برده و تمام اعمال و زیارات را انجام داده است. اما مادر بزرگ همچنان در حالت قهر بر گفته اش اصرار داشت و با لهجه غلیظ کاشانی می گفت: فقط من رو راه بردید هیچ جا رو که "ماچ" نکردیم. زندگی با خاطره های محمد گنبد مخروطی شکلی که در میان باغات شهر مشکات دست به آسمان برآورده، توجه هر بینندهای را به خود جلب میکند. تابلوی کوچک حاشیه جاده که روی آن نوشته شده است «زیارت شاهزاده سلیمان و امامزاده اسحاق» از نوادگان موسیبنجعفر و «گلزار شهدای گمنام» تو را به سوی آن گنبد سبز رنگ راهنمایی می کند. از جاده خاکی و از میان باغهای سرسبز عبور میکنی تا به محوطه حرم میرسی. زیارتگاهی که دیوارة آجری آن نشان از تازگی بنایش دارد، چند اتاق و یک حوض بزرگ کم عمق که میان ساختمان زیارت و اتاقهای قدیمی قرار گرفته است. همین که از خودرو پیاده میشوی چینش خاص یکی از اتاقهای قدیمی که دربش باز است کنجکاویَت را برمیانگیزد. یک اتاق مملو از گلهای مصنوعی رنگارنگ. بی اختیار به اتاق نزدیک میشوی، همین که میخواهی وارد اتاق شوی صدایی به گوشت میخورد، صدایی با آه و ناله: « آه، ننه، مُحَمَّدِ مَ، عزیزِ مَ: آه، ننه، مُحَمَّدِ مَ،، هِیهِی». بر میگردی پیرزنی را مشاهده میکنی که با چهرة گشاده به استقبالت میآید، خوش آمدی، بفرمایید. پیر زن که دستمال سفید رنگی به مچ پایش بسته لنگلنگان وارد اتاق میشود و از تو هم دعوت میکند تا همراهیش کنی. چراغها و لامپهای اتاق را یکی یکی روشن میکند و همراه با هر قدم کوتاهی که برمیدارد تکرار میکند: « آه، ننه، مُحَمَّدِ مَ، آه، ننه، هیهی». ادامه مطلب تحلیل آنچه گذشت !؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ !؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ !؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟... |
درباره وبلاگ  سلام به پیشگاه مقدس امام زمان
و سلام به شما خوبان پس از دو سال روزنامه نگاری تصمیم گرفتم تعدادی از دست نوشته هایم را در فضای مجازی قرار دهم. امیدوارم مقبول باشد. محمد علی خرمی مشکانی
<
|
"زیارت بی ماچ"